τολμάω

τολμ-άω, Ion. τολμέω Hdt. 8.77; Dor. 2 sg. τολμῇς Theoc. 5.35: fut. τολμήσω S. El. 471, Dor. -ᾱσῶ Theoc. 14.67: pf. τετόλμηκα A. Pr. 333, Dor. -ᾱκα Pi. P. 5.117:—Med., Lys. Oxy. 1606.420 (Bodl. Quarterly Record 5 (1928).303):—

• undertake, take heart either to do or bear anything terrible or difficult:
• • • 1 mostly abs., dare, endure, submit (v. *τλάω), ἐνὶ φρεσὶ θυμὸς ἐτόλμα Il. 10.232; σὺ δʼ (sc. κραδίη) ἐτόλμας Od. 20.20; οὐδέ οἱ ἵπποι τόλμων Il. 12.51; ἐγὼ δʼ ἐτόλμησʼ A. Pr. 237, etc.; αἱ συμφοραὶ τοὺς ἡσυχίους τολμᾶν βιάζονται Antipho 3.2.1; τ. καὶ ἐκλογίζεσθαι Th. 2.40; τολμῶντες ἄνδρες ib. 43, cf. S. Tr. 583; χρὴ τολμᾶν . . ἐν ἄλγεσι κείμενον ἄνδρα Thgn. 555; τόλμα κακοῖσιν Id. 355, 1029; τόλμα S. Ph. 82; τόλμησον ib. 481: in part., τολμήσας . . παρέστη he took courage and . ., Plu. Cam. 22, cf. Ev.Marc. 15.43.
    • 2 c. acc. rei, endure, undergo, τ. χρὴ τὰ διδοῦσι θεοί Thgn. 591, cf. E. Hec. 333, Pl. Lg. 872e.
  • II c. inf., to have the courage, hardihood, effrontery, cruelty, or the grace, patience, to do a thing in spite of any natural feeling, dare, or bring oneself, to do, εἰ . . τολμήσεις Διὸς ἄντα . . ἔγχος ἀεῖραι Il. 8.424, cf. 13.395, 17.68, Od. 9.332, S. Aj. 528, Ar. Nu. 550, Lys. 32.2, etc.; τόλμησον ὀρθῶς φρονεῖν A. Pr. 999, cf. Thgn. 81, 377, etc.; τ. κατακεῖσθαι submit to keep oneʼs bed, Hp. Fract. 10; τ. ἀποθανεῖν Ep.Rom. 5.7; οὐδὲ ἀπαιτούμενοι τὸν λόγον ἐτόλμησαν ἡμῖν δοῦναι PCair.Zen. 330.5 (iii B. C.).
  • • 2 sts. c. part., ἐτόλμα . . βαλλόμενος he submitted to be struck, Od. 24.162; τόλμα ἐρῶσα E. Hipp. 476, cf. Thgn. 442, E. HF 756.
    • 3 c. acc., πόλεμον τολμήσαντα undertaking, venturing on it, Od. 8.519; [ἐσόδους] τετόλμακε Pi. P. 5.117; τ. πάντα, δεινά, ἔργον αἴσχιστον, etc., S. OC 761, E. IA 133 (anap.), Med. 695, etc.; ὦ πᾶν σὺ τολμήσασα καὶ πέρα S. Fr. 189; also τ. τὰ βέλτιστα Th. 3.56, 4.98; πικρὰν πεῖραν S. El. 471; v. τόλμημα:—hence in Pass., ο ἐτολμήθη πατήρ such things as my father had dared (or done) against him, E. El. 277; τοῦτο τετολμήσθω εἰπεῖν let us take courage to say this, Pl. R. 503b; τὰ τολμηθέντα J. AJ 2.3.1; αἱ τετολμημέναι ἐπίνοιαι Ph. 1.674; τὰ τετ. εἰς ἐμέ PGoodsp.Cair. 15.3 (iv A. D.).
    • 4 so in Act., τετολμηκυῖαι [λέξεις] daring expressions, Phld. Rh. 1.341 S.

τολμάω, ion. τολμέω, Her. 8.77, wie τλῆναι, über sich nehmen, sich unterfangen, sich erkühnen ; absolut, τῶν οὔτινι θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἐτόλμα, Il. 17.68, vgl. 10.232 ; c. inf., Mut, Dreistigkeit haben, Etwas zu unternehmen, sich entschließen, 8.404, Od. 9.332, 24.161 ; Her. 7.10 ; ἐτόλμασαν ἀπέχειν, Pind. Ol. 2.68 ; τόλμησόν ποτε πρὸς τὰς παρούσας πημονὰς ὀρθῶς φρονεῖν, Aesch. Prom. 1001 ; Spt. 1050 ; πάντων μετασχὼν καὶ τετολμηκὼς ἐμοί, Prom. 331 ; τολμᾶν ἃ μὴ χρή, Eur. Hec. 333 ; οἵτινες θεῶν ἱερὰ τολμῶσιν φέρειν, 804 ; οἵ με τολμῶσʼ ἀδικεῖν, Med. 165, u. sonst ; δημοσίᾳ οὐ τολμῶ συμβουλεύειν τῇ πόλει, Plat. Apol. 31c ; ἃ εἴ τις τολμῴη ποιεῖν, Symp. 182e, u. öfter ; Xen. u. Folgde, wie Pol. 4.34.2 ; selten c. partic., ἐτόλμα ἐνὶ μεγάροισιν ἑοῖσιν βαλλόμενος καὶ ἐνισσόμενος τετληότι θυμῷ, Od. 24.162, er vermochte es über sich, ertrug es, sich werfen usw. zu lassen ; auch c. acc., πόλεμον, 8.519, einen Krieg unternehmen ; ἐσόδους, Pind. P. 5.109 ; ἔργον αἴσχιστον, Eur. Med. 965 ; τόλμημα, Ar. Plut. 419 ; Luc. Tox. 3, öfter ; πάντα τολμᾶν, Jacobs AP p. 438.

τολμάω

[τλάω.]

(ἐπι-)

• • 1

    To endure evil with fortitude, resolution or patience, to bear up, hold out, submit (= τλάω 3) : ἐτόλμα βαλλόμενος Od. 24.162. Cf. Od. 20.20.

  • 2

    To take (something) upon oneself, dare or boldly undertake (it) (= τλάω 6) : αἰνότατον πόλεμον τολμήσαντα Od. 8.519.

  • 3

    To have the spirit, courage or resolution to do something, venture or dare to do it.

    With infin. (= τλάω 7.a) : οὐδʼ ὅ γʼ ἐτόλμησεν ἂψ ἵππους στρέψαι Il. 13.395 (i.e. his terror prevented him from taking the risk involved in wheeling). Cf. Il. 17.68 : ὅς τις τολμήσειε μοχλὸν τρῖψαι (should undertake to . . .) Od. 9.332.

    Absol. : αἰεί οἱ θυμὸς ἐτόλμα (was ready for adventure) Il. 10.232, οὐδέ οἱ ἵπποι τόλμων (they were daunted) Il. 12.51.

  • 4

    To have the hardihood or effrontery to do something.

    With infin. (= τλάω 7.b) : εἰ τολμήσεις Διὸς ἄντʼ ἔγχος ἀεῖραι Il. 8.424.

  • 5

    To make up one’s mind to do something, bring, induce or prevail upon oneself to do it.

    With infin. (= τλάω 7.d) : οὐ τόλμησεν ἕκαστα εἰπεῖν Od. 24.261.

τολμάω

• • a c. acc., venture ὅσαι τʼ εἰσὶν ἐπιχωρίων καλῶν ἔσοδοι, τετόλμακε P. 5.117
  • b c. inf., have the courage to ὅσοι δʼ ἐτόλμασαν ἐστρὶς ἑκατέρωθι μείναντες ἀπὸ πάμπαν ἀδίκων ἔχειν ψυχάν O. 2.68 μόρσιμʼ ἀναλύεν Ζεὺς ὁ θεῶν σκοπὸς οὐ τόλμα Pae. 6.94

τολμάω (root ταλ), ipf. τόλμων, ἐτόλμᾱς, fut. τολμήσω, aor. τόλμησα: endure, bear, with part., Od. 24.162; with inf., Od. 24.261; be bold, dare, Il. 5.670, Il. 8.424.

τολμάω

• • Ito undertake, take heart either to do or bear anything terrible or difficult, Hom., etc.:—absol. to hold out, endure, be patient, submit, Hom., Attic:—c. acc. rei, to endure, undergo, Theogn., Eur.
  • IIc. inf. to have the courage, hardihood, effrontery, cruelty, or the grace, patience, to do a thing in spite of any natural feeling, to venture, dare to do, Hom., Attic
  • • 2sometimes c. part., ἐτόλμα βαλλόμενος he submitted to be struck, Od.; τόλμα ἐρῶσα Eur.
    • 3c. acc., τολμᾶν πόλεμον to undertake, venture on it, Od.; τοιαῦτα, πάντα τ. Trag.; also, τ. τὰ βέλτιστα Thuc.: Pass., οἷʼ ἐτολμήθη πατήρ such things as my father had dared (or done) against him, Eur.