ὑποβάλλω

ὑποβάλλω (Ep. ὑββάλλω, v. infr.).

• throw, put, or lay under, as cloths, carpets, and the like, ὑπένερθε δὲ λῖθʼ ὑπέβαλλεν Od. 10.353; κάτω μὲν ὑποβαλεῖτε τῶν Μιλησίων ἐρίων carpets of Milesian wool, Eub. 90.2, cf. X. Cyr. 5.5.7; ὑ. πλευροῖς πλευρά E. Or. 223, etc.; ὑπὸ τοὺς πόδας ὑ. τι X. Oec. 18.5; ὑ. ταῖς μασχάλαις τὰς χεῖρας Sor. 2.59; ὑ. αἶγας τοῖς τράγοις, of breeders, Longus 3.29; ὑ. τοῖς ξίφεσι τὰς σφαγάς Plu. Brut. 31; ὑ. τινὰς τοῖς θηρίοις throw them under the elephants’ feet, Plb. 1.82.2; ὑ. τοὺς δακτύλους, of a flute-player, put down, Luc. Harm. 1; ὑ. [φάρμακον] ὑπὸ τὰ βλέφαρα insert under the eyelids, Sever. ap. Aët. 7.32; τοῖς φορείοις τῶν γυναικῶν ὑ. τὰ ὄμματα cast furtive glances at, Plu. Curios. 2.522a, cf. Eust. 1406.36:—Med. and Pass., place under oneself or have placed under one, λυκοφάνους ὑποβάλλεσθαι Plu. Apophth. Lac. 2.237b; πορφυρίδας ὑποβεβλημένοι Luc. Symp. 13.
• • • 2 lay under, as a beginning, foundation, Aeschin. 1.24 (cj. Reiske for ὑπολαβών):—in Med., θεμέλιον ὑ. τυραννίδος Plb. 13.6.2; ὁ πρῶτος ὑποβεβλημένος the first founder, Str. 12.3.30.
    • 3 subject, submit, ἐχθροῖς ἐμαυτόν E. HF 1384, cf. Aeschin. 3.90; ὑπὸ τοσαύτας συμφορὰς σφᾶς αὐτούς Isoc. 8.113.
  • II Med., bring in anotherʼs child as oneʼs own, Hdt. 5.41, Ar. Th. 340, 407, 565, Pl. R. 538a, D. 21.149, etc.; or palm off oneʼs own child as anotherʼs, ἡ ὑποβεβλημένη τὸν αὑτῆς υἱόν Arist. Rh. 1400a24:—Pass., τῶν ὑποβαλλομένων (sc. παίδων) Id. Rh.Al. 1421a29:—the origin of this phrase is plain from the words of E., μαστῷ γυναικὸς σῆς ὑπεβλήθην λάθρᾳ Alc. 639, cf. Supp. 1160 (lyr.), X. Cyn. 7.3; v. ὑποβολιμαῖος.
  • • 2 Med., of a drama, [Εὐριπίδης] τὸ δρᾶμα (sc. Μήδειαν) δοκεῖ ὑποβαλέσθαι Arist. Fr. 635: metaph., ὑποβαλλόμενοι κλέπτουσι μύθους with false suggestions they spread secret rumours, S. Aj. 188 (lyr.); cf. Isoc. 15.21 and v. ὑπόβλητος.
    • 3 suborn, Act. Ap. 6.11:—Pass., of an informer, App. BC 1.74.
  • III suggest, whisper, as a prompter does, ἑσταότος μὲν καλὸν ἀκούειν, οὐδὲ ἔοικεν ὑββάλλειν Il. 19.80 (where Sch.B expl. it to interrupt); ὑποβαλεῖν δυνήσεσθε, ἤν τι ἐπιλανθάνωνται X. Cyr. 3.3.55, cf. Pl. Grg. 491a, D. 21.204, Aeschin. 3.48; ὑ. ὁ νόμος ἃ χρὴ γράφειν ib. 22; ἐγώ σοι λόγον ὑποβαλῶ καλόν Id. 1.121; ὑ. παιδὶ λόγον dictate, Isoc. 12.231, cf. 5.149; ὑ. ὀνόματα, of an informer, Lys. 13.25; τὸν -οντα τῇ Πυθίᾳ τοὺς χρησμούς Plu. Pyth. 2.404b; τὰς ἀνειμένας [ἁρμονίας] ἡ φύσις ὑ. τοῖς τοιούτοις Arist. Pol. 1342b22; ταῦτα ἡ αἴσθησις ὑ. Epicur. Ep. 2 p.39 U.; so, provoke, produce, ib. 1 p.29 U., etc.: cf. ὑποβλήδην I.1, ὑποβολή I.3.
  • IV Med., appropriate to oneself, ἀλλότρια Str. 17.1.5; δόξαν Plu. Pomp. 31.
  • • 2 attempt a work, σύνταξιν καὶ ἱστορίαν Id. Dem. 2.

ὑποβάλλω, (βάλλω),
1) darunterwerfen, unterlegen, λῖτα Od. 10.353 ; πλευροῖς πλευρά Eur. Or. 223 ; unterwerfen, ἐμαυτὸν ἐχθροῖς ὑποβαλών Herc.Fur. 1384 ; u. pass., μαστῷ γυναικὸς σῆς ὑπεβλήθην λάθρα Alc. 642 ; τὸ σῶμα ὑποβάλλειν ἔργοις Xenoph.Ephes. 5.8 ; unterschieben, τί τινος, Sp.; auch med., ὑποβάλλεσθαι θεμέλιον τυραννίδος Pol. 13.6.2 ; übh. darunter stellen, bringen, dahinter stellen, 5.23.3, zw.; ὁ πρῶτος ὑποβεβλημένος, der erste Gründer, einer Stadt, Strab. 12.3.30 ; – Med. sich Etwas unterlegen, ὑπὸ τοὺς πόδας, Xen. Oec. 18.5 ; od. sich Etwas unterlegen lassen, unterschieben lassen, z.B. ein Kind, Her. 5.41 ; Ar. Th. 340, 407, 565 ; Plat. Rep. XII.538a, Menex. 237c ; – sich unterwerfen, ὑπέβαλεν ἑαυτὸν Θηβαίοις Aesch. 3.90 ; ἑαυτὸν ὑπὸ τὰς συμφοράς Isocr.; auch τοῖς θηρίοις τινά, vorwerfen, Pol. 1.82.2 ; τοῖς ὄχλοις 15.21.2 ; u. τὴν πατρίδα ὑπὸ τὴν τῶν πλεῖον δυναμένων ἐξουσίαν 17.15.3 ; ἀλλότρια, sich fremdes Eigentum zueignen, Strab.
2) ein Wort darunter, dazwischen werfen, einwenden, in die Rede fallen, unterbrechen, in epischer Form ὑββάλλειν Il. 19.80 ; εἰ ὑποβαλλόμενοι κλέπτουσι μύθους Soph. Aj. 187, wo es aber den Nebenbegriff des Falschen, Erdichteten hat, ὑποβλήτως λέγειν erkl. Suid.; vgl. Isocr. 15.21 ; Plat. Gorg. 491a ; entgegnen, Dem. 21.204.
3) unter den Fuß, an die Hand geben, eingeben, τινί τι, ὑποβαλεῖν δυνήσεσθε, ἤν τι ἐπιλανθάνωνται Xen. Cyr. 3.3.55 ; diktieren, ὑπέβαλον τῷ παιδὶ τὸν λόγον Isocr. 12.231 ; vgl. Lys. 13.25 ; Aesch. 3.22 u. A.
4) unterlegen, von Tieren, bespringen lassen, αἶγας τοῖς τράγοις Long. 3.21.

ὑποβάλλω

ὑββάλλω

[ὑπο- 8.]

• • 1

    To put underneath: ὑπένερθε λῖθʼ ὑπέβαλλεν Od. 10.353.

  • 2

    To throw in one’s word, interrupt a speaker: ἑσταότος μὲν καλὸν ἀκουέμεν, οὐδὲ ἔοικεν ὑββάλλειν Il. 19.80 (rejecting 77; if it be retained the sense must be to prompt another, put him up as one’s mouthpiece).

ὑποβάλλω , inf. ὑββάλλειν: throw or lay underneath; interrupt, Il. 19.80.

ὑποβάλλω Epic ὑβ-βάλλω fut. -βαλῶ perf. -βέβληκα

• • Ito throw, put or lay under, Od.; τί τινι Eur.
  • • 2to lay under, as a foundation, Aeschin.
    • 3to subject, submit, ἐχθροῖς ἐμαυτόν Eur.
  • IIMid. to substitute anotherʼs child for oneʼs own, Lat. supponere, Hdt., Plat., etc.
  • IIIto suggest, whisper, as a prompter does, Il., Plat., etc.: Mid. to make false suggestions, Soph.
  • IVin Mid. to appropriate, Plut.