Logeion | δυσφορέω

δυσφορ-έω, impf. ἐδυσφόρουν Hp. Epid. 3.1.γʹ, X. Cyr. 2.2.8:—

to be impatient, angry, vexed, Hdt. 5.19, A. Supp. 513, S. El. 255, Pherecr. 22 D., Ar. Th. 73, Men. 543.7, etc.; κακοῖς E. Andr. 1234; ἐπί τινι A. Th. 780 (lyr.), J. AJ 1.10.4, Hdn. 3.9.7; περὶ τὰς ἀναστάσιας to feel ill on getting up, Hp. l.c.; διά τι D.S. 4.61:—Med., X. Cyr. 2.2.8, Procop. Arc. 10, 12:—Pass., S. Ichn. 329, v.l. in X. Cyr. 2.2.5.

I

1 sentirse mal, sufrir en sent. moral, c. ἐπί y dat. ἐπ' ἄλγει A.Th.780, ἐπὶ γυναικὶ μὴ κυούσῃ I.AI 1.186, ἐπὶ τῷ γεγενημένῳ I.AI 6.2, cf. Hdn.3.9.7, c. dat. τοῖς παρεστῶσιν κακοῖς E.Andr.1234, τῇ ἀπουσίᾳ Arist.Top.118^a25, πενίᾳ Plu.2.467e, c. otras constr. γυναικὸς ἀ]ποθανούσης δυσφορ[εῖ Pherecr.286, οὕτω καὶ ἄμετρα δυσφορεῖς Hld.6.9.3, cf. Hieronym.Phil.15a, Plu.Thes.26, Hierocl.Facet.16, Aesop.190.1

• sent. fís. περὶ τὰς ἀναστάσιας Hp.Epid.3.1.3, ὑπὸ τοῦ σάλου Paeo 2, ὀλεθρίως Gal.9.617, cf. 4.420.

2 perder la paciencia, inquietarse, indignarse B.Fr.66.3 (= Lyr.Adesp.6.3), Hdt.5.19, S.El.255, X.Cyr.2.2.8, Men.Fr.862.7, Luc.Nigr.22, A.Andr.Gr.50.19, c. dat. δυσφορεῖν φόβῳ φρενός A.Supp.513, λύπῃ E.Rh.425, c. ac. int. τί δυσφορεῖς Ar.Th.73, cf. Ra.922, c. rég. prep. διὰ τὴν ἁρπαγὴν τῆς κόρης D.S.4.61, διὰ τὴν ... φυγήν Plu.2.216f, c. or. causal ὅτι μὴ ἔφορος ἐγένετο D.L.1.68

• en v. med.-pas. mismo sent. ἐμοί S.Fr.314.337, ἐδυσφορεῖτο ὅτι δὴ οὐχ ἑκοῦσα τἀνδρὸς ἡσσηθείη Procop.Arc.10.18.

II tr. soportar mal, no aguantar οἱ προειρημένοι ῥόοι δυσφορέουσι τὸ πλῆθος Hp.Gland.12.

δυσφορέω-ῶ :

I tr. supporter avec peine : τι, Isocr. Ep. 10, 3, qqe ch. ||

II p. suite, intr.

1 se fâcher, s’irriter, s’impatienter, Ar. Th. 73 ; joint à ἄχθεσθαι, Hdn 5, 8, 1 ; à ταράσσεσθαι, Artém. 2, 48 ; δ. τινί, Eur. Andr. 1235 ; ἐπί τινι, Eschl. Sept. 780 ; Hdn 3, 9, 12 ; διά τι, DS. 4, 61, s’irriter de qqe ch. ; avec un part. Plut. Alc. c. Cor. 5 ||

2 particul. être inquiet, agité, en parl. de malades : περί τι, Hpc. 1066d ; Arstt. G.A. 4, 6, au sujet de qqe ch. ||

➳ Impf. ἐδυσφόρουν, Hpc. l. c. ; Hdn 5, 8, 1. Fut. 2 sg. δυσφορήσεις, Isocr. l. c. Ao. ἐδυσφόρησα, Artém. l. c. Pf. inus.

Étym. δύσφορος.

δυσφορέω [δύσφορος] boos, geërgerd of geïrriteerd zijn, het moeilijk hebben: ταῦτα ὁρέων ἀτρέμας εἶχε, καίπερ δυσφορέων toen hij dat zag hield hij zich stil, ook al trok hij het slecht Hdt. 5.19.1; met dat. of met ἐπί + dat. om, door, vanwege: τοῖς παρεστῶσιν κακοῖς … μηδέν τι λίαν δυσφορεῖν de ellende die zich nu voorgedaan heeft niet al te slecht verdragen Eur. Andr. 1234; gekweld doen, misbaar maken, ook met dat. instr.: εἰ δοκῶ πολλοῖσι θρήνοις δυσφορεῖν ὑμῖν ἄγαν als jullie vinden dat ik al te veel misbaar maak met mijn vele weeklachten Soph. El. 255; abs.: τί στένεις; τί δυσφορεῖς; wat kreun je? wat doe je moeilijk? Aristoph. Th. 73; geneesk. zich onwel voelen.

δυσφορέω, schwer, ungern ertragen ; Soph. El. 243 ; Eur. Rhes. 425 ; Her. 5.19 ; unwillig sein, Ar. Th. 73 ; ἐπί τινι, Aesch. Spt. 762 ; κακοῖς, Eur. Andr. 1235 ; auch in Prosa, Xen. Cyr. 2.2.8 ; ibd. 5 stand sonst das med. δυσφορούμενος, jetzt δυσθετούμενος ; – περί τι, Arist. gener. an. 4.6 u. bes. Sp.; καὶ ἤχθετο Hdn. 5.8.1 ; διά τι, DS. 4.61 ; c. partic., Plut. Alc. et Cor. 5 ; – sich übel befinden, Plut. Thes. 20, Mar. 36.

δυσφορέω,

to bear with pain, bear ill, Lat. aegre ferre: intr. to be impatient, angry, vexed, Hdt., Soph.; τινι at a thing, Aesch., Eur.; ἐπί τινι Aesch.

Menu

Word wheel

δυσφορέω

Saved

Recent